Onderhandelen moet je doen!

Onderhandelen is iets dat niet veel Nederlanders gewend zijn. In andere landen zie je het vaker, afdingen op prijzen bijvoorbeeld. Op een of andere manier zit het niet in onze gewoonte, behalve als we een auto of een huis kopen. Maar tegenwoordig is zelfs dat laatste niet waar. Goed onderhandelen kan je echter veel opleveren.

Weet wat je hebt

Voordat je ergens over kunt onderhandelen moet je weten welke kaarten je zelf hebt. Bepaal ook hoe ver je kunt en wilt gaan. Soms hoef je niet met het mes op tafel te onderhandelen. Soms wel. Dat ligt ook een beetje aan de relatie die je hebt met de persoon tegenover je. Wil je daar nog vaker zaken mee doen? Zorg dan in elk geval dat hij of zij met een goed gevoel uit de onderhandeling komt en niet met het gevoel te zijn beetgenomen.

Informatie is heilig

Onderhandelen is een spel van kennis. Hij die meer weet zal beter kunnen onderhandelen. Stel dat je een auto gaat kopen, en je weet voor welke prijs de verkoper wil verkopen. Dan ga je geen cent meer betalen dan dat. De verkoper zal zeker proberen om de auto boven zijn minimale prijs te verkopen maar dat is zinloos als jij weet voor welk bedrag hij ja zegt.

Het is dus belangrijk om nooit als eerste een bedrag te noemen. Je zet daarmee de toon voor de rest van het gesprek, en het is meteen een hard minimum of maximum. Beter dan dat ga je het nooit krijgen. Dit is een truc die door bedrijven vaak gebruikt wordt als er over salaris onderhandeld wordt.

Salaris

Onlangs ben ik op sollicitatiegesprek geweest bij een ander bedrijf. Dat beviel aan beide kanten goed, dus wilden ze me een aanbod doen. Daartoe was ik telefonisch in gesprek met de recruiter, die vroeg naar mijn huidige salaris. Los van het feit dat dat een privé-aangelegenheid is en dat de functie waar ze me voor vragen anders is dan die ik nu bekleed, wilde ik dit niet zeggen omdat dat het uiteindelijke bod in de weg zou staan. Ik heb de eerste twee argumenten genoemd als reden om mijn huidige salaris niet te vertellen.

De recruiter bleef drukken. Het gaat erom dat je niet toegeeft. Zijn tweede tactiek was het vragen naar mijn streefsalaris. Ik antwoordde dat ik voor tien miljoen euro per jaar direct zou tekenen. Het was even stil, en toen zei hij maar ik wil een serieus antwoord. Ik was bloedserieus! Voor tien miljoen zou ik oprecht direct tekenen!

Hij snapte de hint, dat ik echt niet als eerste een bedrag ging noemen. Het voordeel was voor mij. Ik had de informatie, en de tijd was in mijn voordeel. Ze willen graag dat ik snel zou beginnen, en in verband met opzegtermijnen moet dat gebeuren voor het einde van de maand. Hij probeerde nog duidelijk te maken dat ze een aanbod zouden gaan doen maar dat het tegen kon vallen, omdat ik geen indicatie wilde afgeven. Ik gaf daarop als antwoord dat ik dat niet zo erg vond. In het slechtste geval kon ik nee zeggen en verder gaan met mijn huidige baan. Hij vroeg me toen om niet direct nee te zeggen als het tegen zou vallen, want er valt altijd over te praten.

Iets met een deur en wagenwijd open enzo. Dit was een hele gunstige situatie. Een bedrijf probeert mij over te halen daar te komen werken. Ze hebben haast en gaan een bod doen, waarvan ze op voorhand al aangeven dat er over te praten valt.

Overeenstemming

Uiteindelijk zijn alle onderhandelingen ervoor om een prijs te bepalen die eerlijk is. Een paar dagen na dit telefoongesprek ontving ik via de mail hun aanbod. Dat viel niet tegen, maar ik had op iets meer gehoopt. Het verschil met mijn minimale salariseis was echter niet heel groot. Daar zouden we wel uit kunnen komen.

Een paar dagen later had ik telefonisch weer een gesprek over dit aanbod, en na wat vragen en antwoorden over de functie inhoudelijk, en wat secundaire arbeidsvoorwaarden, vroeg hij wat ik van het aanbod vond. Ik bedankte hem vriendelijk voor het bod, maar vertelde ook dat ik ietsje meer had verwacht. Dat is omdat ik bijvoorbeeld minder vakantie zou krijgen, en ik dat jammer vind. Ook gaf ik aan te groeien in mijn verantwoordelijkheden en daar staat een hoger salaris tegenover. Toen noemde ik mijn bedrag. Dat bedrag was aan de hoge kant voor iemand met mijn werkervaring, maar niet geheel onredelijk. Het was net op het randje. in mijn achterhoofd had ik nog steeds het idee dat ze dit wel eens konden doen, in verband met de ambities die dit bedrijf heeft.

Uiteindelijk beloofde de recruiter dit met de leidinggevende van het team op te nemen. Hij kon nog niks zeggen. Ik had verwacht na het weekend weer wat te horen, maar hij belde dezelfde dag nog terug. Dat de teamleider akkoord was met mijn tegenvoorstel.

We hadden een akkoord bereikt! Wat nu nog restte is dit alles op papier te zetten, te tekenen, en mijn huidige baan op te zeggen. Dat is iets dat deze week gaat gebeuren.

Uiteindelijk komen beide partijen goed uit de onderhandeling, want beiden krijgen wat ze willen. Had ik nou heel moeilijk gedaan en onredelijke bedragen genoemd, ja dan was het gevoel bij de werkgever misschien slecht geweest. En wanneer ik direct akkoord was gegaan met het eerste voortel zouden zij het idee kunnen hebben dat ze teveel betalen.

Onderhandeling geeft dus niet alleen maar de mogelijkheid te krijgen wat je wil. Het geeft ook een bepaald gevoel, een reden om ergens tevreden mee te zijn. Vooralsnog ben ik erg tevreden met de uitkomst van deze onderhandeling.

Wanneer was jouw laatste salarisonderhandeling? Heb je toen dit soort technieken gebruikt?

6 Comments

  1. dit ligt inderdaad erg gevoelig in Nederland. Mensen willen de relatie met hun toekomstige werknemer niet al vantevoren verpesten. Jou aanpak klinkt erg goed, ga ik zeker in mijn achterhoofd houden!

  2. Herkenbaar, toen ik laatste veranderde van werkgever heb ik ook onderhandeld. Het verschil was wel dat ik compleet open ben geweest over mijn huidige salaris. Al ze me wilde dan moesten ze er een mooi bedrag bovenop doen 🙂 Dat is uiteindelijk ook gebeurd dus ik ben ook erg tevreden. Andere aanpak zelfde resultaat. Ik moet zeggen dat dit ook te maken heeft met de klik en openheid die het bedrijf zelf gaf.

  3. Bij mijn huidige werkgever vroegen ze ook naar het salaris bij mijn vorige werkgever. Ik heb toen aangegeven dat het daar niet om ging, maar dat het er om ging voor welk salaris ik bereid was over te stappen. Het niet vertellen van mijn vorige salaris heeft me geen windeieren gelegd.

  4. Ik heb ooit mijn salaris niet genoemd met als reden dat dit toch echt een andere functie was met andere verantwoordelijkheden. En dat ik niet op basis van wat ik had gedaan betaald wilde worden, maar op basis van wat ik zou gaan doen. En dat werkte erg goed!

  5. Vaak toch lastig, onderhandelen. Ik ben recent ook overgestapt van werkgever. Bij mij werd er niet naar mijn huidige salaris gevraagd, maar werd er wel gevraagd om een salarisindicatie af te geven. Gelukkig voor mij waren er veel vergelijkbare vacatures met salarisindicaties te vinden en had ik een idee in welke schaal ik ongeveer zou vallen in de CAO. Ik ben uiteindelijk zéér tevreden met mijn nieuwe salaris. Het is een enorme stijging t.o.v. mijn vorige baan.

    Daarnaast heb ik nog veel onderhandeld over de studieschuld bij mijn vorige werkgever. Dit voelde allemaal heel onnatuurlijk om te doen, maar ik heb wel geleerd dat er véél meer mogelijk is dan er in eerste instantie lijkt. Je moet voor jezelf opkomen want een ander doet het niet voor je.

    Fijn dat je jouw onderhandelingen ook met een prettig resultaat hebt kunnen afsluiten!

    1. Heel goed gedaan! Inderdaad, je moet even over die drempel heenstappen. Want wat is nou het ergste dat kan gebeuren? Dat ze nee zeggen, so what! Gewoon voor jezelf opkomen dus inderdaad!

Reageren op dit bericht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.