Met de billen bloot

Deze maand ben ik begonnen bij een nieuwe werkgever. In het begin heb ik een aantal cursussen of masterclasses gevolgd. Een daarvan was een training waarbij je met de billen bloot ging.

Presenteren

Niet letterlijk met de billen bloot natuurlijk, maar figuurlijk. Een presentatietraining kan je heel technisch aanvliegen, of juist heel persoonlijk. Technisch houdt in dat je trucjes leert. Hoe gebruik je je stem, je lichaamstaal, dat soort dingen. Persoonlijk gaat juist over de persoon achter de presentator. Hoe krijg je mensen mee in je verhaal, en gebruik daarbij je persoonlijke eigenschappen zonder de trucjes te gebruiken die misschien niet goed bij je passen.

De training die ik kreeg was er een van de persoonlijke aard. Dat betekent dat er heel erg gekeken werd naar wie je bent, hoe je je houdt, en of je daarmee beter een verhaal kunt vertellen. Juist dat persoonlijke maakt het moeilijk. Ik ben een erg analytisch persoon, erg rationeel. Daardoor voel ik me comfortabeler bij technische tips en trucjes dan bij diepe persoonlijke tips. Dit maakte de training best wel zwaar. Na deze dag was ik dan ook flink moe, omdat het mentaal zo intensief was.

Onderdeel van de training was bijvoorbeeld het zonder voorbereiden introduceren van je collega’s. Dat lijkt heel moeilijk voor mensen die je net een paar dagen (oppervlakkig) kent, maar toch blijkt dat mee te vallen. In je onderbewustzijn pak je veel signalen op waardoor je iemand toch kan introduceren.

Met de billen bloot?

Daarna moesten met 5 minuten voorbereiden presenteren voor de groep, over jezelf. Je moest drie onderwerpen behandelen, je levensloop, een geheim (of iets dat de groep nog niet van je weet) en een droom die je hebt. Er werd geen druk op gelegd, maar je merkt toch wel dat je je erg bloot geeft aan een stel vreemdelingen. Je docent observeerde en vroeg hoe het was om daar te staan. Het bleek dat veel mensen toch wel vervallen in trucjes, en om comfortabeler te raken met het voor de groep staan gingen we de laatste oefening in.

We moesten allemaal een minuut voor de groep staan. Makkelijk, zou je denken. Maar het blijkt lastiger dan verwacht, want je mag niks doen! Niet bewegen, niet praten. Alleen staan en kijken. En dan duurt die minuut opeens lang… Wat ik wel merkte was dat het van tevoren spannender leek dan toen ik daar eenmaal stond. De mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest. Het doel van de oefening was zowel het comfortabel raken met het staan voor een groep en bekeken worden, als het non-verbaal contact leggen met de groep. Hierdoor merk je dat je die trucjes niet meer zo nodig hebt en dat je door alleen stil te staan ook contact kunt leggen met de groep.

Voor mijn lezers die in analytische beroepen werken, doen jullie wel eens aan dit soort trainingen voor soft-skills mee?

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.